پنج هزار و هشتصد و چهل روز از سقوط هواپیمای کاسپین به شماره ۷۹۰۸ به مقصد ارمنستان در نزدیکی قزوین میگذرد، پروازی که حامل تیم ملی جودوی نوجوانان ایران بود.
به گزارش سایت رسمی فدراسیون جودو؛ میلاد مقیمی زاده مشاور رییس و مدیرروابط عمومی فدراسیون جودو به مناسبت فراررسیدن ۲۴ تیرماه سالروز سقوط هواپیمای حامل تیم ملی جودو نوجوانان، یادداشتی را به رشته تحریر دراورده که در زیر میخوانید:
میلاد مقیمی زاده- تیرماه که فرا میرسد، غم و اندوهی ماندگار همراه با نسیم تابستان، بار دیگر بر جان جودوی ایران مینشیند؛ گویی هنوز پژواک آن حادثه تلخ، در فضای سالنهای تمرین و جای جای تاتامیهای کشور شنیده میشود و قلب جامعه ورزش ایران را به درد میآورد.
تیرماه برای خانواده بزرگ جودو، تنها یک ماه در تقویم نیست؛ ماهی است پر از خاطرههای ناتمام، اشکهایی که هرگز خشک نشدند و آرزوهایی که هنوز علیرغم گذشت سالها، در گوشه گوشه این ورزش نفس میکشند.
در ۲۴ تیرماه ۱۳۸۸، پرواز ۷۹۰۸ هواپیمایی کاسپین، حامل هشت نوجوان جودوکار و دو مربی پرتلاش، سفری را آغاز کرد که پایانش به جای مدال و افتخار، به حادثهای غمانگیز ختم شد. هواپیمای توپولف تنها ۱۶ دقیقه پس از برخاستن، در دشتهای قزوین سقوط کرد و جان گرانبهای همه مسافرانش را گرفت؛ جوانانی که قرار بود آینده جودوی ایران را رقم بزنند و مربیانی که برای ساختن نسلی نو، شب و روزشان را وقف این راه کرده بودند.
وحید ابراهیمی، ایمان زینیوند، حسین بنا، سعید رسولی، مصطفی صباغی، یحیی باقرپور، مصیب عزیزاللهی، علیرضا لشکری و مربیان عاشق، علی بهرامی و علی محدث، مسافران این پرواز ناتمام بودند. نامشان دیگر بر زبان اهالی جودو جاری نیست فقط به عنوان ورزشکار یا مربی، بلکه چونان اسطورههایی که معنایی جدید به تعهد، ایثار و عشق ورزیدن به وطن و ورزش بخشیدند.
آن روز، نه تنها خانوادههای داغدار، که جامعه ورزش ایران، شاهد خاموش شدن چراغ آرزوها و رویاهایی شد که با خون دل ساخته شده بود. تیمهایی که پس از آن، خلأ حضور این عزیزان را سالها با خود داشتند؛ مربیانی که حسرت به بار آوردند و تاتامیهایی که جای خالی قهرمانان جوان را هرگز فراموش نکردند. این ضایعه، نه تنها شتاب پیشرفت جودوی ایران را گرفت، بلکه زخم عمیقی بر احساس و روح جمعی این رشته نشاند که هنوز هم مرهم نیافته است.
هر سال در تیرماه تلخ، ما بار دیگر کنار هم میایستیم؛ با قلبهایی سنگین و چشمانی اشکبار. یاد آن روز دردناک، عهدی نانوشته میان همه اهالی جودوست؛ عهدی برای زنده نگه داشتن نام و راه شهیدان تاتامی. آن پرواز، اگرچه جسم عزیزان ما را از میان برد، اما عزم و ایمان آنان را در تار و پود جودوی ایران جاودان ساخت. آرمانهایی که نیمهکاره باقی ماند، به مسئولیت اخلاقی و انسانی نسلهای بعد بدل شده است؛ مسئولیتی برای تلاش بیشتر، برای فداکاری، برای حفظ اتحاد و سترگ داشتن نام ایران در میادین بینالمللی.
امروز و هر سال، در کنار هم میمانیم تا به یاد بیاوریم امیدهایمان در آن تیرماه سقوط نکرد؛ بلکه از فراز آسمان به بلندای افتخارات این کشور پیوست. یاد و نام وحید، ایمان، حسین، سعید، مصطفی، یحیی، مصیب، علیرضا و مربیان نجیبشان، همچنان چراغ راه ماست. آنان هرگز شکست نخوردند؛ بلکه با پروازشان، معنای جاودانگی و عشق به ورزش و میهن را برای همیشه در جان ما نشاندند.
روحشان شاد، یادشان گرامی، و راهشان پر رهرو باد.